ТУРЛИ ДАВРЛАР ЛИРИКАСИДА ОЙ КЎЧИМИНИ ҚЎЛЛАШ ОРҚАЛИ ЯНГИ ПОЭТИК МАЪНО ҲОСИЛ ҚИЛИШ - Rajabov, To’xtamurod (FILOLOGIYA UFQLARI JURNALI, 2024)
Кўчим ўзининг турли маъноларни ифодалай олиш хусусияти билан барча давр шоирлари учун муштарак бир уйғунлик касб этаверади. Бугунги кунда кўчим атамаси билан тадқиқ қилинаётган жуда кўп тушунчаларимиз мумтоз шеъриятда истиора санъати деб юритилган. Шеър ва кўчим масаласининг шаклланиш жараёни барча даврлар поэзияси учун умумийлик касб этади. Кўчим шеърий санъат ҳосил қилиши, фикрни янгиланиб бориш хусусияти бошқа шеър унсурларига исбатан етакчи бўлади. Модерн шеърияти фалсафий-бадиий таҳлил ва тасвир тамойиллари теранлашган ижтимоий лирика сифатида намоён бўлади. Адабиёт ва санъат эса, ижодкорнинг ғоявий фалсафий нуқтаи назари билан идрок этилган, эстетик баҳоланилаётган қайта бунёд этилаётган реаллик саналади.